Blog: Van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dat’

Vandaag breng ik een huisbezoek bij mevrouw Jaspers, een dame van 85 jaar. We hebben een geschiedenis samen. Het startte in 2016 met zorg voor mevrouw, vanwege een flinke wond. We hadden de wond net dicht toen haar man ziek werd. Erg ziek, zo ziek dat hij na een paar maanden overleed. Met zijn 3’en besproken we zijn wensen rondom het laatste stukje. Meneer wilde graag thuis sterven met ‘onze’ zorg. Samen met het hospice team maakten we dat mogelijk. De laatste levensfase gaven we hem, tot aan zijn overlijden, de zorg die hij nodig had. We namen daarna figuurlijk, maar ook letterlijk afscheid van elkaar. Mevrouw zwaaide de ‘witte schorten’ na anderhalf jaar met een beetje weemoed, maar ook opgelucht uit.

Twee maanden later belt mevrouw, ze houdt oedeem vast in de benen, is benauwd en haar hartfalen speelt haar parten. Ze lacht als ik weer voor de voordeur sta, ze zegt: “Ik kom ook nooit van jou af!” Mevrouw heeft wederom een wondje aan haar been, ze heeft het zelf al deskundig verbonden. Wanneer ik haar daarmee complimenteer begint ze te stralen. Ze zegt: “Ik ben al lang uit het vak maar je blijft toch altijd verpleegkundige.” Het blijkt dat mevrouw jaren heeft gewerkt als hoofdverpleegkundige in een ziekenhuis. De zorg is in de laatste decennia enorm veranderd. Regels en protocollen zijn vernieuwd, ‘bejaardenzorg’ werd ‘geriatrie’ en we gaan van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dat’.

Mevrouw verteld me dat ze het zorgen altijd met zoveel passie heeft gedaan. Ze zegt met een grap: “Ik zou zo weer aan de slag kunnen, ons vak verleer je nooit!” In bijna 70 jaar is er enorm veel veranderd, maar of het nu 1950 is of 2018, zorgen doe je altijd vanuit je hart, daar brengt geen protocol verandering in!

Kelly Antheunisse
Wijkverpleegkundige

De gebruikte namen zijn om privacy redenen gefingeerd.